Kial ni scias, ke ni devas dormi, sed tamen ne iras al la lito?
Multaj homoj konas tiun scenon: estas malfrue, la vekhorloĝo sonos post kelkaj horoj, sed ni ankoraŭ rigardas la telefonon. Ni diras al ni, ke ni spektos ankoraŭ unu filmeton aŭ legos ankoraŭ unu mesaĝon. Tiu konduto havas nomon: enlitiĝa prokrastado. Ĝi signifas, ke homo prokrastas enlitiĝon kvankam li scias, ke li devas dormi.
Nova esploro publikigita en Frontiers in Public Health ekzamenis la rilaton inter problema poŝtelefonuzo, enlitiĝa prokrastado kaj fizika aktiveco. La esploristoj sekvis 376 universitatajn studentojn en Ĉinio kaj kolektis informojn je du momentoj kun tri-monata intervalo. La rezultoj montris, ke problema poŝtelefonuzo kaj enlitiĝa prokrastado povas reciproke plifortigi unu la alian.
Kelkfoje la plej malfacila paŝo al bona nokto estas simple demeti la telefonon.
La esploro ankaŭ trovis interesan rilaton kun fizika aktiveco. Studentoj kun pli da fizika aktiveco poste montris malpli da problema poŝtelefonuzo kaj malpli da enlitiĝa prokrastado. Samtempe pli forta problema poŝtelefonuzo estis asociita kun malpli da fizika aktiveco. La aŭtoroj priskribas tion kiel ciklon, en kiu la kondutoj povas influi unu la alian laŭlonge de la tempo.
La studo ne signifas, ke ĉiu uzo de poŝtelefono antaŭ dormo estas problema. Ĝi celis precipe studentojn kaj esploris problemajn uzkutimojn. Tamen ĝi montras interesan aspekton de nia ĉiutaga vivo: teknologio povas facile konkuri kun la tempo, kiun ni planis dediĉi al dormo.
La esploristoj sugestas, ke pli da fizika aktiveco kaj pli bona kontrolo de poŝtelefonuzo povus esti gravaj celoj por intervenoj ĉe universitataj studentoj. La rezultoj ankaŭ montras, ke enlitiĝaj kutimoj ne ĉiam estas simpla afero de disciplino: pluraj ĉiutagaj kondutoj povas esti interligitaj.
Aŭtoroj: Jiao Xu kaj Bo Li
Originala artikolo
https://www.frontiersin.org/journals/public-health/articles/10.3389/fpubh.2026.1831460/full
Comentários
Postar um comentário